โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้
ลักษณะของผู้มีสัมปชัญญะ
" ภิกษุในธรรมวินัยนี้ทำความรู้สึกตัวในการก้าวไป การถอยกลับ การยืน การเดิน ฯลฯ การพูด การนิ่ง ภิกษุผู้มีสัมปชัญญะเป็นอย่างนี้" วิเคราะห์ ต่อเนื่องจากบทความที่แล้ว สัมปชัญญะนี้ ต่างจากสติ ก็เมื่อเวลาใช้นี่แหละ แต่ธรรมทั้ง ๒ ประการนี้ ต้องอยู่คู่กันนะครับ สัมปชัญญะ คือ รู้สึกตัวอยู่เสมอ ทุกๆเวลา ทุกๆการกระทำ ทุกๆอิริยาบถ เวลาใช้ก็ในขณะนั้นแหละ ปัจจุบันนี้ถึงมีสำนวนว่า " อย่าลืมตัว เป็นวัวลืมตีน " งัยครับ... โชคดีมีสติสัมปชัญญะทุกท่านนะครับ สํ.สฬา. ๑๐/๒๕๖/๒๘๐
อุปมาด้วยเต่า... ( กุมโมปมสูตร )
ณ เวลาเย็นวันหนึ่ง มีเต่าเล็มหญ้าที่ริมตลิ่ง แม้สุนัขจิ้งจอก ก็ออกหากินเช่นกัน เต่าเห็นสุนัขจิ้งจอกก็เลยหดหัวและขาเข้ากระดองของตน ไม่เคลื่อนไหว ทำตัวนิ่ง ๆ ไว้ ฝ่ายสุนัขจิ้งจอกเห็นเต่าแต่ไกลเหมือนกัน จึงเข้าไปหาเต่า ยืนใกล้ ๆ เต่า ด้วยคิดว่า " เมื่อใดเต่านี้โผล่หัวและขาออกมา เมื่อนั้นเราก็จักงับ แล้วกินเสียให้เสียให้เรียบ " แต่เต่าตัวนั้นก็ไม่โผล่หัวและขาออกมาเลย สุนัขจิ้งจอกจึงอารมณ์เสีย เบื่อหน่าย แล้วก็เดินจากไป ข้อนี้ฉันใด ข้อนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน การที่มารผู้มีบาป เข้ามาใกล้เรา ด้วยคิดว่า " บางทีเราจะได้โอกาสทางตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจของคนเหล่านี้บ้าง " เพราะฉะนั้น เธอทั้งหลาย จงคุ้มครองอินทรีย์ อย่าถือรวบ อย่าแยกถือ จงสำรวมอินทรีย์เถิด. บทวิเคราะห์ เมื่ออ่านเนื้อความแห่งกุมโมปมสูตรนี้แล้ว จะเห็นได้ว่า พระพุทธเจ้าของเรา ทรงเห็นถึงภัยต่าง ๆ ที่เกิดจากการไม่สำรวม การไม่ระวัง การอยู่โดยความป...

ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น